Polecane strony: Literatura nlp Archeologia

Maria Dąbrowska z domu Szumska urodziła się w 1889r. w Russowie pod Kaliszem w zubożałej rodzinie ziemiańskiej. Matka Ludomira z Gałczyńskich była nauczycielką na pensji żeńskiej, ojciec Józef Szumski dzierżawił majątki lub administrował dużymi majątkami. Maria w Kaliszu chodziłą na pensję prywatną do klasy piątej włącznie, potem uczyła się w Warszawie – w czasie rewolucji 1905r. Po skończeniu pensji Dąbrowska wyjechała do Szwajcarii, potem do Belgii i tam ukończyła studia przyrodnicze. W czasie studiów należała do organizacji studenckich i cały czas była pod urokiem pisarstwa Stefana Żeromskiego. Interesowała się też ruchem spółdzielczym i historią Polski. Idee spółdzielczości znalazły odzwierciedlenie w pierwszym tomie nowel „Gałąź czereśni” z 1922r. Pierwszym utworem Marii Dąbrowskie było opowiadanie „Uśmiech dzieciństwa”(1923r.) drukowane w czasopiśmie „Żołnierz Polski” oraz nieukończona powieść „Łuna”. Opowiadanie to otrzymało nagrodę wydawców i jest uważane za początek twórczości pisarskiej Dąbrowskiej. Następne utwory to „Ludzie stamtąd”(1926) – wspomnienie ludzi spotkanych w dzieciństwie, ludzi z nizin społecznych oraz „Noce i dnie” – powieść o charakterze epickim, w której na plan pierwszy wysuwa się narracja. Nad tym utworem Dąbrowska pracowała 7 lat. Już w 1933r. za pierwsze jej części przyznano autorce nagrodę państwową i odznaczono ją Złotym Laurem. Cykl Dąbrowskiej odpowiadał istotnym potrzebom i nastrojom społecznym i dlatego następny tom opowiadań „Znaki życia (1938r.) powstał w promieniu „Nocy i dni”. Obok powieści Dąbrowska miała zainteresowania społeczne. Kolejne utwory to publicystyczne – „Rozdroże” i „Ręce w uścisku”, dramaty historyczne „Geniusz sierocy”, „Stanisław i Bogumił”. Wojnę Dąbrowska przebyła w kraju. W tym czasie tłumaczyła z literatury angielskiej i rosyjskiej. Powstały wtedy „Myśli o sprawach i ludziach” i „Szkice o Conradzie”. W 1955r. Maria Dąbrowska wydała pierwszy powojenny zbiór opowiadań „Gwiazda zaranna”, a główne siły swojego pisarstwa kierowała po wojnie na powieść „Przygody człowieka myślącego”, którą pisała najdłużej ze wszystkich swoich dzieł, a pracę nad nią przerwała choroba. W 1957r. w 70-lecie urodzin przyznano Dąbrowskiej tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego. Pisarka zmarła 19.V.1965r. mając 76 lat. Zwłoki jej spoczęły na Powązkach. Jarosław Iwaszkiewicz przemawiając nad grobem Dąbrowskiej mówił: „Zostawiła po sobie nie smugę cienia, lecz smugę światłości”. Po śmierci Dąbrowskiej znaleziono rękopisy dziennika prowadzonego bardzo systematycznie od 1916r. do końca życia pisarki.

Strony, które warto odwiedzić: Szkoła Policealna Poznań korepetycje gry dla dziewczyn